Google Website Translator Gadget

vrijdag 14 februari 2014

Christmas Cove zee egels

In Christmas Cove besloot Irene onze Hugo ook maar eens te laten zwemmen. Dat ging direct goed. Dus besloot Irene maar naar het strandje te zwemmen. Op haar rug zwemmend en Hugo met zich meenemend zwom ze naar het strand. Erg leuk om te zien, Hugo zwom/dreef mee op haar buik. Ik bleef even staan kijken en ging vervolgens naar binnen. Paar minuten later hangt Irene al weer aan de zwemtrap met een van pijn verwrongen gezicht. Allemaal stekels in haar linkerhand en in mindere mate op haar linkerbil. Stekels van een zeeegel. Wat was er gebeurd?

Op haar rug zwemmend had ze te laat in de gaten dat ze al heel dicht op het strand was. Ze wilde zich in het ondiepe water omdraaien en greep direct in zo'n zeeegel. Ouch! Met veel pijn en moeite wist ze terug te zwemmen naar de boot, met onze Hugo notabene! Aan boord hadden we gelukkig internetverbinding en konden snel opzoeken wat we het beste konden doen. De zeeegels hier in de Carib zijn gelukkig niet giftig. De enige remedie was om de stekels voorzichtig af te breken, voor zover al niet gebeurd, en de wondjes in warme/hete azijn te weken. Dat betekende dus de hand onderdompelen in de warme azijn. De azijn lost de restanten van de stekels in de hand op aangezien het allemaal kalk is.  Voor de bil was dat iets lastiger. Maar een natte tissue blijft lekker aan een bil plakken en vervolgens kun je de azijn er mooi over heen laten lopen en weer opvangen. Dit lukte uitstekend. De azijn kwam zo toch redelijk goed in de wondjes. Al snel nam de pijn wat af en waren we gerustgesteld op een goede afloop. De azijn konden we gelukkig bij de Puff krijgen die even verderop lag. Met dank dus aan Dico en Yvonne en het internet om snel te weten wat te doen. Inmiddels zijn we al weer een tijdje verder. Irene haar hand is nog steeds wat stijfjes. Het duurt een tijd voor het lichaam zelf de restanten van de stekels heeft opgeruimd. Die bil, die had eigenlijk al snel nergens last meer van. Groetjes.