Google Website Translator Gadget

vrijdag 18 februari 2011

Mans en haar avonturen in Barcelona


Ze komt donderdagavond op 11 februari 2011 in het donker aan en wordt door Theo naar de boot begeleid. Ze krijgt een luchtige Spaanse avondmaaltijd, met ingrediĆ«nten die door Irene streng geselecteerd zijn op de Boqueria. De wijn ontbreekt niet. De volgende morgen, na een bezoek aan de sanitaire container kan ze de boot niet terugvinden en loopt 20 minuten vertwijfeld rond in de haven, tot ze de verlossende roep van Irene hoort, ‘Mans waar ben je’. Het weer is prachtig, veel zon en ruim 16 graden. Na een vers ontbijtje (gehaald door Theo) volgt een toer per fiets langs La Boqueria en andere bezienswaardigheden, waaronder een filmopname in het park. Ze bezoekt met Irene een huis van Gaudi en sluit de dag af met een Tapasmaaltijd in hun favoriete Tapasrestaurant.
Zaterdag wordt, na een zwemtraining, per fiets de Mont Juic beklommen en een museum bezocht waar beroemde sieraden tentoongesteld zijn. Na deze culturele inspanning is het nodig om een uurtje of vier bij te komen met een lekker drankje op een terras met een riant uitzicht op de stad. Herinneringen worden opgehaald, ze blijkt Irene en Theo al bijna 30 jaar te kennen. Het weer is prachtig veel zon en 20 graden. Na de afdaling is het tijd voor een bocadillo en een glas cava. In de avond nodigt ze Irene en Theo uit om in een restaurant te eten, wat een groot succes is. Ze moeten wel eerst verhuizen van plaats omdat er voortdurend brokken uit de ventilator, die boven de tafel hangt, naar beneden komen.
Zondagochtend staat er iets speciaals op het menu, Irene en Theo eten voor het eerst van hun leven een kalkoenenei. Daarna gaan zij weer per fiets naar de Sagrada Familia. Ze bezoeken een plein, waar veel reuzen (gegants) rondlopen. Na een uitstekende warme lunch aan het strand met uitzicht op de zee is het bezoek al weer afgelopen. Ze stapt in een taxi om terug te vliegen naar Nederland. Het weer is een beetje winderig, maar prachtig met veel zon.
Ze bedankt Irene en Theo voor het gezellige uitstapje en ze hoopt op een spoedig weerzien.

(Deze keer hebben we onze gast zelf gevraagd een stukje voor het weblog te schrijven).

Mans hartstikke bedankt, het was weer heel gezellig, zo gek veel veranderen we niet in 30 jaar.
Groeten